Knossos the Palace of Crete | Κνωσσός το Παλάτι της Κρήτης


In my city my favorite place and which is close to my house is the Palace of Knossos. I try to visit it as often as I can because it has a magical power with all these myths that surround it.


Knossos is the site of the most important and better known palace of Minoan civilisation. According to tradition, it was the seat of the legendary king Minos. The Palace is also connected with thrilling legends, such as the myth of the Labyrinth with the Minotaur, and the story of Daidalos and Icaros.


The most important center of the Minoan Civilization, Knossos, grows on the hill of Kefala in olive, vine and cypress trees and is located 5 km southeast of Heraklion. Next to it flows the river Kairatos (today's Katsambas). According to tradition, it was the seat of King Minos and the capital of his state. The fascinating myths of the Labyrinth with the Minotaur and Daedalus with Icarus are connected with the area of ​​the palace of Knossos. References to Knossos, its palace and Minos are made in Homer (the list of ships of the Iliad states that Crete sent 80 ships under the orders of the king of Knossos, Idomeneus. Odyssey, t 178-9), in Thucydides (reference to Minos ), to Hesiod and Herodotus, to Bacchylides and Pindar, to Plutarch and Diodorus of Sicily. The period of prosperity of the city dates back to the Minoan era (2000 - 1350 BC) during which it is the most basic and most populous center of Crete. And in later periods it plays an important role and develops particularly, as in the Hellenistic era.


The city of Knossos was continuously inhabited from the end of the 7th millennium until the Roman years. The Neolithic era is characterized by the stage of technologically advanced rural life (stone tools and textile weights). Residents from foragers become the same producers (farmers and stockbreeders) and there is a tendency for a more systematic and permanent establishment. The settlement phases in Knossos follow one another, while the population of the settlement at the end of the Late Neolithic Age is estimated at 1,000 - 2,000 inhabitants.


In the Bronze Age, which is characterized by the processing of copper, the development of the settlement probably continues. However, during the construction of the palace, many older buildings were destroyed. The settlement is now referred to as Ko-no-so in the texts of the Linear Script of the 14th century. π.X. The habitation was particularly intense with the first (19th-17th century BC), second palaces (16th-14th century BC) and the luxurious houses, the hostel and the Minoan infrastructure. The palaces are built in places that control plains and accesses from the sea, while at the same time important settlements are developed around them. Cities and palaces, however, remain uninhabited, confirming the so-called pax minoica. Around 1700 BC. probably a large earthquake destroys Knossos and leads to large-scale works in the city and in the palace. The city of Knossos developed to a large extent and its population was estimated by Evans at around 80,000 inhabitants.


In 1450 BC, after a partial destruction of Knossos, Mycenaeans settled in the city, but without rebuilding the palaces. From the following periods a few relics are preserved, most of which are tombs and a small classical temple in the area of ​​the palace. The city flourished during the Hellenistic period (sanctuary of Glafkos, sanctuary of Demeter, carved tombs, use of a northern cemetery, fortification towers). In 67 BC. Quintus Caecilius Metellus Creticus conquered Knossos and founded a Roman colony called Colonia Julia Nobilis. The "villa of Dionysus" with the magnificent mosaics belongs to this period.


In the Byzantine era, Knossos was the seat of a bishop, while the remains of a 6th century basilica are still preserved. A.D. After the Arab conquest of Crete, the port of Heraklion began to acquire greater importance, while Knossos began to be slowly forgotten. A small settlement was built on the Roman ruins and is referred to as "Long Wall", taking its name from a long wall, a relic of the Roman Knossos.


Knossos was located in 1878 by Minos Kalokairino. A. Evans began systematic excavations in 1900, which continued until 1931 with the discovery of the palace, a large part of the Minoan city and cemeteries. Since then, excavations have continued in the wider area of ​​Knossos by the English School of Archeology and the Ephorate of Prehistoric and Classical Antiquities.


The myth of Minos


Origin and childhood

According to Greek mythology, Minos was the son of Zeus and Europe. After the conquest of Europe by Phenicia, Zeus transported it to Crete. There she had three sons with her, Minos, Radamanthis and Sarpidon. Zeus, however, as expected, did not stay with Europe and their sons. However, Europe and the three boys found asylum in the court of the king of Crete, Asterios, who eventually married Europe and actually adopted Minos and his brothers.


Family

Growing up, Minos married Pasiphae and with her he had four sons, Androgeo, Defkalion, Glafkos and Katreas and four daughters, Akalli or Akallida, Ariadne, Phaedra and Xenodiki.


Ascension to the throne

After the death of Asterios, Minos claimed his throne. In order to bend the resistance of the Cretans, he claimed that his gods had already granted him this position. In fact, in order to prove the truth of the matter, he even said that the gods would send him whatever he asked of them. He then sacrificed to Poseidon and asked him to get a white bull out of the sea. He even promised to sacrifice the bull. However, captivated by the beauty of the animal, he avoided keeping his promise. He even sacrificed another bull in his place, thinking that he would be able to deceive the god of the sea.


The bull of Crete

Minos' punishment did not take long to come. Poseidon, or Aphrodite according to others, made Pasiphae fall in love with the bull, which is also known as the bull of Crete. With the help of Daedalus, Pasiphae entered a wooden structure, covered with skins, in order for the bull to pass it for a cow. From the union of the bull and Pasiphae was born a child-monster, which was named Asterion but due to its shape became known as Minotaur.

The infidelities of Minos


Minos is presented in several myths as a corrupt man and not at all a faithful husband. This behavior, as expected, bothered Pasiphae, who wanted revenge. It is even said that he had given him a drink, which he did when he saw another woman throwing wild animals at her chest, which devoured her. According to the same myth, Minos got rid of this burden when he fell in love with Prokrida, mistress of Kefalos. Procris gave the antidote to Minos and thus the adverse effects were neutralized.


The death of Androgeo

The death of his son Androgeos was a black page in the kingdom of Minos. Androgeos had gone to Athens in order to take part in the Panathenaic Games. He even managed to win in all sports, thus provoking the envy of the Athenians. In order to get rid of him, they sent him to exterminate the famous bull of Crete, which had now ended up in Marathon. The young man failed and the bull killed him. According to another version, the Athenians sent the young man to a deadly ambush.


When Minos was informed of his son's death, he was in Paros, where sacrifices were made in honor of the Graces. His first reaction was to remove the flower wreath he was wearing on his head and order the pipers to stop playing. However, he continued the sacrifice until the end. Since then the specific sacrifice was made without music. Minos then campaigned against Athens in order to avenge the unjust death of his son.


In Megara

The first stop of this campaign was Megara. Nisos, son of Pandion, reigned there. Nisos had a purple hair on his scalp, which was associated with his life. But Scylla's daughter fell in love with Minos and so she cut her hair. The result was that Nisos died and Megara was occupied. But when Scylla went proud of her achievement to Minos, he punished her for her betrayal. He threw it into the sea or according to another version tied it to the stern of his ship when he set sail for Athens.


The punishment of the Athenians

Minos' army began the siege of Athens, but could not capture it. This lasted for a long time. Minos then asked his father for help. Zeus sent an epidemic and plague to Athens. The Athenians, desperate for the situation, turned to the oracle of Delphi. The oracle's answer was to satisfy any request of Minos. He then imposed a blood tax on Athens. Specifically, the Athenians had to send seven young men each year and seven young women for Minotaur food.


Theseus and Ariadne

The punishment of the Athenians was to be stopped by the son of the king of Athens Aigai, Theseus. Theseus decided to go with the young men and women who would be sacrificed in Crete. If he exterminated the Minotaur using only his hands, the obligation to sacrifice would cease.


Minos' daughter Ariadne immediately fell in love with Theseus. She gave him a string to tie him to the labyrinth door and unroll him until he reached the place where the Minotaur slept. Theseus killed the Minotaur, although it is disputed whether he killed him with his hands or with a sword given to him by Ariadne. He then used the string to find his way back to the entrance of the maze.


Theseus and Ariadne escaped from Crete, but on the way to Athens Theseus left Ariadne on an island. The god Dionysus married her immediately after her abandonment by Theseus.


Daedalus and Icarus

Main entry: Myth of Icarus and Daedalus

However, the Athenian inventor Daedalus also found asylum in the palace of Minos after his exile from Athens. Minos utilized Daedalus' talent, and especially his architectural knowledge. One of his works was the famous labyrinth, where the Minotaur was placed. Soon, however, the inventor fell out of favor with Minos. The reason was the help that Ariadne offered him by giving him the bribe. According to others, the help he offered to Pasiphae in order to meet the bull.


The result, however, was that Daedalus and Icarus were imprisoned in the labyrinth. From there they managed to escape using wings, but Icarus found a tragic end.


The end of Minos

After Daedalus escaped, Minos sought him out so that no one else could obtain the unique works he had built in Crete. He said he was looking for a craftsman who could thread a screw-shaped shell. He expected that only Daedalus could do it. He finally located him in Sicily, where he had taken refuge in the court of the king of Kamikos, Kokalos. Kokalos gave the shell to Daedalus, who managed to thread it after tying an ant or a bee to its edge.


As soon as he saw the thread passed, Minos asked Kokalos to hand over Daedalus to him, because only he could achieve it. Kokalos pretended to give in to his request, but first asked him to participate in a banquet he would organize. Before the banquet, Minos should take a bath. Kokalos' daughters poured hot water on him, with the result that Minos died a horrible death. For many years they showed his tomb in Akragas, Sicily, until the tyrant of the city of Theron donated his bones to the Cretans according to the testimony of Diodorus of Sicily


The administration of Minos was considered humane and just and for this reason, according to legend, he was appointed as one of the judges of Hades along with his brother Radamanthis and Aiakos. But Minos made the final decisions.


~~~


Στην πόλη μου το αγαπημένο μου μέρος και το οποίο είναι και κοντά στο σπίτι μου είναι το Ανάκτορο της Κνωσσού. Προσπαθώ δε, να το επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορώ γιατί έχει μια δύναμη μαγική με όλους αυτούς τους μύθους που το περικλείουν.


Η Κνωσός είναι η τοποθεσία του πιο σημαντικού και πιο γνωστού παλατιού του μινωικού πολιτισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν η έδρα του θρυλικού βασιλιά Μίνωα. Το Παλάτι συνδέεται επίσης με συναρπαστικούς θρύλους, όπως ο μύθος του Λαβύρινθου με τον Μινώταυρο και η ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου.


To σημαντικότερο κέντρο του Μινωικού Πολιτισμού, η Κνωσός, αναπτύσσεται πάνω στο ύψωμα της Κεφάλας μέσα σε ελιές, αμπέλια και κυπαρίσσια και βρίσκεται 5 χιλ. νοτιοανατολικά του Ηρακλείου. Δίπλα της ρέει ο ποταμός Καίρατος (ο σημερινός Κατσαμπάς). Σύμφωνα με την παράδοση αποτέλεσε την έδρα του βασιλιά Μίνωα και πρωτεύουσα του κράτους του. Με το χώρο του ανακτόρου της Κνωσού συνδέονται οι συναρπαστικοί μύθοι του Λαβύρινθου με τον Μινώταυρο και του Δαίδαλου με τον Ίκαρο. Αναφορές στην Κνωσό, το ανάκτορό της και το Μίνωα γίνονται στον Όμηρο (ο κατάλογος πλοίων της Ιλιάδας αναφέρει ότι η Κρήτη απέστειλε 80 πλοία υπό τις διαταγές του βασιλιά της Κνωσού, Ιδομενέα. Οδύσσεια, τ 178-9), στο Θουκυδίδη (αναφορά στο Μίνωα), στον Ησίοδο και Ηρόδοτο, στο Βακχυλίδη και Πίνδαρο, στον Πλούταρχο και Διόδωρο το Σικελιώτη. Η περίοδος ακμής της πόλης ανάγεται στη μινωική εποχή (2000 - 1350 π.Χ.) κατά την οποία αποτελεί το βασικότερο και πολυπληθέστερο κέντρο της Κρήτης. Και σε μεταγενέστερες περιόδους διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και αναπτύσσεται ιδιαίτερα, όπως στην ελληνιστική εποχή.


Η πόλη της Kνωσού κατοικήθηκε συνεχώς από τα τέλη της 7ης χιλιετίας έως και τα ρωμαϊκά χρόνια. Η νεολιθική εποχή χαρακτηρίζεται από το στάδιο της τεχνολογικά εξελιγμένης αγροτικής ζωής (λίθινα εργαλεία και υφαντικά βαρίδια). Οι κάτοικοι από τροφοσυλλέκτες γίνονται οι ίδιοι παραγωγοί (γεωργοί και κτηνοτρόφοι) και παρατηρείται η τάση για μια πιο συστηματική και μόνιμη εγκατάσταση. Οι οικιστικές φάσεις στην Κνωσό διαδέχονται η μια την άλλη, ενώ ο πληθυσμός του οικισμού στα τέλη της Ύστερης Νεολιθικής Εποχής υπολογίζεται σε 1.000 - 2.000 κατοίκους.


Στην Εποχή του Χαλκού, η οποία χαρακτηρίζεται από την κατεργασία του χαλκού, συνεχίζεται πιθανόν η ανάπτυξη του οικισμού. Ωστόσο, κατά τις εργασίες που έγιναν για την κατασκευή του ανακτόρου καταστράφηκαν πολλά παλιότερα κτίσματα. Ο οικισμός, πλέον, αναφέρεται ως Ko-no-so στα κείμενα της Γραμμικής Γραφής Β΄ του 14ου αι. π.X. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η κατοίκηση με τα πρώτα (19ος-17ος αι. π.X.), δεύτερα ανάκτορα (16ος-14ος αι. π.X.) και τις πολυτελείς οικίες, τον ξενώνα και τα μινωικά έργα υποδομής. Τα ανάκτορα κτίζονται σε θέσεις που ελέγχουν πεδιάδες και προσβάσεις από τη θάλασσα, ενώ παράλληλα αναπτύσσονται και σημαντικοί οικισμοί γύρω από αυτά. Πόλεις και ανάκτορα μένουν ωστόσο ατείχιστα, επιβεβαιώνοντας τη λεγόμενη pax minoica. Γύρω στο 1700 π.Χ. πιθανόν ένας μεγάλος σεισμός καταστρέφει την Κνωσό και οδηγεί σε εργασίες μεγάλης κλίμακας στην πόλη και στο ανάκτορο. Η πόλη της Κνωσού αναπτύχθηκε σε μεγάλη έκταση και ο πληθυσμός της υπολογίστηκε από τον Evans γύρω στους 80.000 κατοίκους.


Το 1450 π.Χ., μετά από μερική καταστροφή της Κνωσού, εγκαθίστανται στην πόλη Μυκηναίοι, χωρίς όμως να ξανακτίσουν τα ανάκτορα. Από τις επόμενες περιόδους σώζονται λίγα λείψανα, τα περισσότερα από τα οποία είναι τάφοι και ένας μικρός κλασικός ναός στην περιοχή του ανακτόρου. Μεγάλη άνθιση γνώρισε η πόλη κατά την ελληνιστική περίοδο (ιερό Γλαύκου, ιερό Δήμητρας, λαξευτοί τάφοι, χρήση βόρειου νεκροταφείου, οχυρωματικοί πύργοι). Το 67 π.X. ο Quintus Caecilius Metellus Creticus κατέλαβε την Κνωσό και ίδρυσε ρωμαϊκή αποικία με το όνομα Colonia Julia Nobilis. Στην περίοδο αυτή ανήκει η ''έπαυλη του Διονύσου'' με τα θαυμάσια ψηφιδωτά.


Στη βυζαντινή εποχή η Κνωσός αποτέλεσε έδρα επισκόπου, ενώ διατηρούνται ακόμη τα λείψανα βασιλικής του 6ου αι. μ.Χ. Μετά την αραβική κατάκτηση της Κρήτης, το λιμάνι του Ηρακλείου αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη σπουδαιότητα, ενώ η Κνωσός αρχίζει να ξεχνιέται σιγά-σιγά. Ένας μικρός οικισμός κτίστηκε πάνω στα ρωμαϊκά ερείπια και αναφέρεται σαν ''Μακρύτοιχος'', παίρνοντας το όνομα του από ένα μακρύ τοίχο, λείψανο της ρωμαϊκής Κνωσού.


Η Κνωσός εντοπίστηκε το 1878 από το Mίνωα Kαλοκαιρινό. Ο A. Evans άρχισε συστηματικές ανασκαφές το 1900, οι οποίες συνεχίστηκαν έως το 1931 με την ανακάλυψη του ανακτόρου, μεγάλου τμήματος της μινωικής πόλης και των νεκροταφείων. Έκτοτε συνεχίζονται οι ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή της Kνωσού από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή και την ΚΓ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.


Ο μύθος του Μίνωα

Καταγωγή και παιδικά χρόνια

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Μίνωας ήταν γιος του Δία και της Ευρώπης. Μετά την αρπαγή της Ευρώπης από τη Φοινίκη ο Δίας τη μετέφερε στην Κρήτη. Εκεί απέκτησε μαζί της τρεις γιούς, τον Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα. Ο Δίας ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έμεινε με την Ευρώπη και τους γιούς τους. Ωστόσο η Ευρώπη και τα τρία αγόρια βρήκαν άσυλο στην αυλή του βασιλιά της Κρήτης Αστερίου, ο οποίος τελικά παντρεύτηκε την Ευρώπη και ουσιαστικά υιοθέτησε τον Μίνωα και τα αδέρφια του.

Οικογένεια

Ο Μίνωας μεγαλώνοντας παντρεύτηκε την Πασιφάη και μαζί της απέκτησε τέσσερεις γιους, τον Ανδρόγεω, τον Δευκαλίωνα, τον Γλαύκο και τον Κατρέα και τέσσερις κόρες, την Ακάλλη ή Ακαλλίδα, την Αριάδνη, τη Φαίδρα και την Ξενοδίκη.

Άνοδος στο θρόνο

Μετά το θάνατο του Αστερίου ο Μίνωας διεκδίκησε τον θρόνο του. Προκειμένου να κάμψει τις αντιστάσεις των Κρητών, ισχυρίστηκε ότι οι θεοί του είχαν ήδη παραχωρήσει τη θέση αυτή. Για να αποδείξει μάλιστα του λόγου το αληθές είπε ακόμη, ότι οι θεοί θα του έστελναν ότι τους ζητούσε. Στη συνέχεια έκανε θυσία στον Ποσειδώνα και του ζήτησε να βγει από τη θάλασσα ένας λευκός ταύρος. Δεσμεύτηκε μάλιστα ότι θα θυσίαζε τον ταύρο. Συνεπαρμένος όμως από την ομορφιά του ζώου απέφυγε να τηρήσει την υπόσχεσή του. Θυσίασε μάλιστα έναν άλλο ταύρο στη θέση του, νομίζοντας ότι θα κατόρθωνε να ξεγελάσει τον θεό της θάλασσας.

Ο ταύρος της Κρήτης

Η τιμωρία του Μίνωα δεν άργησε να έρθει. Ο Ποσειδώνας, ή κατ' άλλους η Αφροδίτη, έκανε την Πασιφάη να ερωτευτεί τον ταύρο, ο οποίος είναι γνωστός και ως ταύρος της Κρήτης. Με τη βοήθεια του Δαίδαλου η Πασιφάη μπήκε σε μία ξύλινη κατασκευή, σκεπασμένη με δέρματα, προκειμένου ο ταύρος να την περάσει για αγελάδα. Από την ένωση του ταύρου και της Πασιφάης γεννήθηκε ένα παιδί-τέρας, το οποίο ονομάστηκε Αστερίων αλλά λόγω της μορφής του έγινε γνωστό ως Μινώταυρος.

Οι απιστίες του Μίνωα

Ο Μίνωας παρουσιάζεται σε αρκετούς μύθους σαν διεφθαρμένος άνδρας και καθόλου πιστός σύζυγος. Η συμπεριφορά του αυτή, όπως ήταν αναμενόμενο, ενοχλούσε την Πασιφάη, η οποία επιθυμούσε να τον εκδικηθεί. Λέγεται μάλιστα ότι του είχε δώσει ένα ποτό, που τον έκανε όταν έβλεπε άλλη γυναίκα να της ρίχνει στο στήθος άγρια ζώα, που την κατασπάρασσαν. Με βάση τον ίδιο μύθο, ο Μίνωας απαλλάχτηκε από το βάρος αυτό όταν ερωτεύτηκε την Πρόκριδα, ερωμένη του Κεφάλου. Η Πρόκρις έδωσε στον Μίνωα το αντίδοτο κι έτσι εξουδετερώθηκαν οι δυσμενείς επιδράσεις.

Ο θάνατος του Ανδρόγεω

Μαύρη σελίδα στη βασιλεία του Μίνωα απετέλεσε ο θάνατος του γιου του Ανδρόγεω. Ο Ανδρόγεως είχε μεταβεί στην Αθήνα προκειμένου να λάβει μέρος στα Παναθήναια. Κατόρθωσε μάλιστα να νικήσει σε όλα τα αθλήματα, προκαλώντας έτσι τον φθόνο των Αθηναίων. Προκειμένου να απαλλαγούν από αυτόν, τον έστειλαν να εξοντώσει τον γνωστό ταύρο της Κρήτης, ο οποίος είχε πλέον καταλήξει στο Μαραθώνα. Ο νεαρός απέτυχε και ο ταύρος τον θανάτωσε. Με βάση άλλη εκδοχή, οι Αθηναίοι έστειλαν τον νέο σε θανάσιμη ενέδρα.

Όταν ο Μίνωας πληροφορήθηκε το χαμό του γιου του βρισκόταν στην Πάρο, όπου πραγματοποιούνταν θυσίες προς τιμή των Χαρίτων. Η πρώτη του αντίδραση ήταν να αφαιρέσει το λουλουδένιο στεφάνι, που φορούσε στο κεφάλι του και να διατάξει τους αυλητές να σταματήσουν να παίζουν. Ωστόσο συνέχισε μέχρι τέλους τη θυσία. Από τότε η συγκεκριμένη θυσία γινόταν χωρίς συνοδεία μουσικής. Στη συνέχεια ο Μίνωας εκστράτευσε εναντίον της Αθήνας προκειμένου να εκδικηθεί τον άδικο θάνατό του γιου του.

Στα Μέγαρα

Πρώτος σταθμός της εκστρατείας αυτής ήταν τα Μέγαρα. Εκεί βασίλευε ο Νίσος, γιος του Πανδίονα. Ο Νίσος είχε στο κρανίο του μία τρίχα πορφυρού χρώματος, η οποία ήταν συνδεδεμένη με τη ζωή του. Η κόρη του Σκύλλα όμως ερωτεύτηκε το Μίνωα και έτσι έκοψε την τρίχα. Το αποτέλεσμα ήταν ο Νίσος να πεθάνει και τα Μέγαρα να καταληφθούν. Όταν όμως η Σκύλλα πήγε υπερήφανη για το κατόρθωμά της στον Μίνωα, εκείνος την τιμώρησε για την προδοσία της. Την έριξε στη θάλασσα ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή την έδεσε στην πρύμνη του πλοίου του όταν σαλπάρισε προς την Αθήνα.

Η τιμωρία των Αθηναίων

Ο στρατός του Μίνωα ξεκίνησε την πολιορκία των Αθηνών, χωρίς όμως να μπορεί να κατορθώσει να την καταλάβει. Αυτό κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Μίνωας τότε ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα του. Ο Δίας έστειλε στην Αθήνα επιδημία και λοιμό. Οι Αθηναίοι απελπισμένοι από την κατάσταση στράφηκαν στο μαντείο των Δελφών. Η απάντηση του μαντείου ήταν να ικανοποιηθεί οποιοδήποτε αίτημα του Μίνωα. Εκείνος τότε επέβαλε στην Αθήνα ένα φόρο αίματος. Συγκεκριμένα οι Αθηναίοι έπρεπε να στέλνουν κάθε χρόνο εφτά νέους και εφτά νέες για τροφή του Μινώταυρου.

Θησέας και Αριάδνη

Την τιμωρία των Αθηναίων έμελλε να σταματήσει ο γιος του βασιλιά της Αθήνας Αιγέα, ο Θησέας. Ο Θησέας αποφάσισε να πάει μαζί με τους νέους και τις νέες που θα θυσιαζόταν στην Κρήτη. Αν εξολόθρευε το Μινώταυρο χρησιμοποιώντας μονάχα τα χέρια του, η υποχρέωση για θυσία θα σταματούσε.

Η κόρη του Μίνωα, η Αριάδνη, ερωτεύτηκε αμέσως τον Θησέα. Του έδωσε ένα σπάγκο για να τον δέσει στην πόρτα του λαβυρίνθου και να τον ξετυλίγει μέχρι να φτάσει στο μέρος όπου κοιμόταν ο Μινώταυρος. Ο Θησέας σκότωσε το Μινώταυρο, αν και αμφισβητείται αν τον σκότωσε με τα χέρια ή με ένα ξίφος που του έδωσε η Αριάδνη. Έπειτα χρησιμοποίησε το σπάγκο για να βρει το δρόμο της επιστροφής προς την είσοδο του λαβυρίνθου.

Ο Θησέας και η Αριάδνη απέδρασαν από την Κρήτη, αλλά στον δρόμο για την Αθήνα ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη σε ένα νησί. Ο θεός Διόνυσος την παντρεύτηκε αμέσως μετά την εγκατάλειψή της από τον Θησέα.

Δαίδαλος και Ίκαρος

Στο παλάτι του Μίνωα βρήκε όμως άσυλο και ο Αθηναίος εφευρέτης Δαίδαλος μετά την εξορία του από την Αθήνα. Ο Μίνωας αξιοποίησε το ταλέντο του Δαίδαλου, και ιδιαίτερα τις αρχιτεκτονικές του γνώσεις. Ένα από τα έργα του ήταν και ο περίφημος λαβύρινθος, όπου τοποθετήθηκε ο Μινώταυρος. Σύντομα όμως ο εφευρέτης έπεσε στη δυσμένεια του Μίνωα. Αιτία ήταν η βοήθεια που του προσέφερε η Αριάδνη δίνοντας του τον μίτο. Κατ' άλλους η βοήθεια που προσέφερε στην Πασιφάη προκειμένου να συνευρεθεί με τον ταύρο.

Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος να φυλακιστούν στο λαβύρινθο. Από εκεί κατόρθωσαν να δραπετεύσουν με τη χρήση φτερών, ο Ίκαρος όμως βρήκε τραγικό τέλος.

Το τέλος του Μίνωα

Μετά τη δραπέτευση του Δαίδαλου ο Μίνωας τον αναζήτησε προκειμένου να μην αποκτήσει άλλος τα μοναδικά έργα, που του είχε κατασκευάσει στην Κρήτη. Διέδιδε ότι αναζητούσε έναν τεχνίτη, ο οποίος να μπορεί να περάσει μία κλωστή μέσα από ένα όστρακο που είχε σχήμα κοχλία. Προσδοκούσε ότι μόνο ο Δαίδαλος μπορούσε να το κατορθώσει. Τελικά τον εντόπισε στη Σικελία, όπου είχε καταφύγει στην αυλή του βασιλιά της Καμικού, Κώκαλου. Ο Κώκαλος έδωσε το όστρακο στο Δαίδαλο, ο οποίος κατάφερε να περάσει την κλωστή σε αυτό αφού έδεσε στην άκρη της ένα μυρμήγκι ή μία μέλισσα.


Μόλις είδε την κλωστή περασμένη, ο Μίνωας ζήτησε από τον Κώκαλο να του παραδώσει το Δαίδαλο, γιατί μόνο αυτός θα μπορούσε να το επιτύχει. Ο Κώκαλος προσποιήθηκε ότι θα ενδώσει στο αίτημα του, όμως του ζήτησε πρώτα να συμμετάσχει σε ένα συμπόσιο που θα διοργάνωνε. Πριν το συμπόσιο ο Μίνωας θα έπρεπε να λουστεί. Οι κόρες του Κώκαλου του έριξαν καυτό νερό με αποτέλεσμα ο Μίνωας να βρει φρικτό θάνατο. Για πολλά χρόνια έδειχναν τον τάφο του στον Ακράγαντα της Σικελίας, ώσπου ο τύραννος της πόλης Θήρωνας απέδωσε τα οστά του στους Κρητικούς σύμφωνα με τη μαρτυρία του Διοδώρου Σικελιώτη


Η διοίκηση του Μίνωα θεωρήθηκε ανθρωπιστική και δίκαιη και γι' αυτόν τον λόγο, σύμφωνα με τον μύθο, ορίστηκε ως ένας από τους κριτές του Άδη μαζί με τον αδελφό του Ραδάμανθυ και τον Αιακό. Ο Μίνωας όμως λάμβανε τις τελικές αποφάσεις.


Ιστορικά στοιχεία: Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού


#Knossos #Crete #Greece #Minoan

You Might Also Like:
Search by Tags

© 2021 by Patra Zeibeki. All rights reserved.